คนหาเช้ากินค่ำภูเก็ตร้องถูกเลิกจ้าง เงินหมด-อดข้าว วอนรัฐช่วย

คนหาเช้ากินค่ำภูเก็ตร้องถูกเลิกจ้าง เงินหมด-อดข้าว วอนรัฐช่วย

คนหาเช้ากินค่ำภูเก็ตร้องถูกเลิกจ้าง เงินหมด-อดข้าว วอนรัฐช่วย

รูปข่าว : คนหาเช้ากินค่ำภูเก็ตร้องถูกเลิกจ้าง เงินหมด-อดข้าว วอนรัฐช่วย

แรงงานรับจ้างในภูเก็ตโอด ถูกเลิกจ้างหลังปิดเกาะ ไม่มีรายได้ ไม่มีเงินซื้ออาหาร และกำลังจะถูกไล่ออกจากบ้านเช่า วอนรัฐช่วยเหลือ เพราะทุกวันนี้ต้องพึ่งพาอาหารแจกตามศาลเจ้าและเอกชน

วันนี้ (6 เม.ย.2563) ผู้สื่อข่าวไทยพีบีเอสออนไลน์ ได้รับการร้องเรียนจากประชาชนใน จ.ภูเก็ตว่า หลังจากมีการประกาศให้งดเดินทาง ให้อยู่บ้าน และต่อมาปิดเกาะภูเก็ต เพื่อสกัดการแพร่ระบาดของโรคไวรัส COVID-19 สถานประกอบการจำนวนมากหยุดกิจการ ทำให้มีพนักงาน และลูกจ้างรายวันจำนวนมากถูกเลิกจ้าง

 

คนงานส่วนใหญ่ที่ทำงานรายวันคือ รับจ้างทั่วไป ขับเรือท่องเที่ยว เด็กรถ ค้าขายเล็กน้อย ทำประมง ลูกจ้างบริษัทท่องเที่ยว ลูกจ้างสถานบันเทิง ฯลฯ คนเหล่านี้ส่วนหนึ่งเป็นคนพื้นที่ จ.ภูเก็ต แต่ฐานะยากจน ส่วนหนึ่งเป็นคนต่างถิ่นที่มาทำงานรับจ้าง เมื่อไม่มีรายได้ ทำให้เกิดความลำบาก ไม่มีเงินซื้ออาหารเอง คนกลุ่มนี้มีหลายพันคน ที่จะเดินทางกลับบ้านก็ไม่ได้ เพราะมีมาตรการห้ามเดินทาง จึงจำเป็นต้องอยู่ในที่พัก และรอรับอาหารแจกจากเอกชนต่างๆ ที่เข้าไปช่วยเหลือ

แต่ละวันต้องรอข่าวว่า มีแจกอาหารที่ไหนก็จะไปรับ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นตามศาลเจ้า และเอกชนที่มีเมตตา ทำอาหารแจก ขณะที่ส่วนราชการก็ยังไม่เห็นเข้ามาช่วยเหลือ ทำให้พวกตนเดือดร้อนกันมาก เพราะไม่มีรายได้ และการจะไปรับอาการแจกจากทุกที่ก็ไม่ได้ เพราะบางแห่งก็อยู่ไกล

และบางครั้งไปแล้วก็ไม่ได้รับอาหารก็มี เพราะจะมีคนที่ไปรอรับจำนวนมาก ต้องไปยืนตากแดดเข้าแถวรอ ขณะที่อาหารก็มีจำนวนจำกัด

นอกจากนี้ มีชาวบ้านชุมชนโหรทรายทอง ต.รัษฎา อ.เมือง จ.ภูเก็ต ร้องเรียนด้วยว่า ขณะนี้กำลังจะถูกเจ้าของบ้านเช่าให้ออกจากบ้าน เนื่องจากพวกตนไม่มีค่าเช่าจ่ายให้เจ้าของ เดือนละ 2,000 บาท

 

ซึ่งเจ้าของผ่อนผันให้ถึง วันที่ 10 เม.ย.ที่จะถึงนี้ ซึ่งในชุมชนนี้มีคนอยู่ประมาณ 150 คน ทั้งคนทำงาน คนแก่ และเด็ก ส่วนใหญ่ที่นี่ประกอบอาชีพรับจ้าง ตอนนี้พยายามขอความช่วยเหลือจากเอกชน ให้ช่วยจ่ายค่าเช่าให้ก่อน เพราะหากถูกไล่ออก พวกตนก็ไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน

คนส่วนใหญ่ที่ได้รับความเดือดร้อน คือคนในชุมชนแออัด เพราะพวกเราหาเช้ากินค่ำ เมื่อมีการควบคุมโรค ไม่ให้คนออกจากบ้าน พวกเราก็ไม่สามารถทำงานได้ จึงไม่มีรายได้ และออกไปไหนก็ไม่ได้ และคนต่างถิ่นที่อยากจะกลับบ้าน ก็กลับไม่ได้ เพราะไม่มีเงิน และถูกห้ามเดินทาง จึงอยากให้หน่วยงานราชการในท้องถิ่น มาให้ความช่วยเหลือด้วย อย่างน้อยก็อาหารในแต่ละวัน
กลับขึ้นด้านบน